Ana sayfa Şiirler Özdemir Asaf Şiirleri – Aşk Şiirleri – r leri Söylemeyen Adamdan Şiirler

Özdemir Asaf Şiirleri – Aşk Şiirleri – r leri Söylemeyen Adamdan Şiirler

0
Özdemir Asaf Şiirleri
Özdemir Asaf Şiirleri

Özdemir Asaf Şiirleri ile sayfalarca yazılacak duyguları bir dörtlüğe sığdıran usta bir kalemdi. Şiiri yaşayan, mısra mısra ölümsüzleştiren bir şairdi, Özdemir Asaf.

O şiirlerinde kelimeleri horoz dövüşünde olduğu gibi birbirinin üzerine salardı. Ve bir kavga başlatırdı sözcükler arasında. Sonra en iyi dövüşeni, en güçlü olanı yani ayakta kalanı Özdemir Asaf Şiirleri ve yazılarına büyük bir ustalıkla yerleştirirdi.

Dünya Kaçtı Gözüme (1955), Sen Sen Sen (1956), Bir Kapı Önünde (1957), Nasılsın (1970), Yalnızlık Paylaşılmaz (1978), Benden Sonra Mutluluk (1984, ölümünden sonra) gibi Özdemir Asaf en güzel şiirleri ile Türk edebiyatındaki ölümsüz yerini aldı.

Özdemir Asaf Şiirleri

Özdemir Asaf Şiirleri yazımızda şairin; en güzel şiirleri ile aşk şiirleri, Özdemir Asaf Şiirleri Kısa ve unutulmaz şiirlerini aşağıdaki bağlantılarda bulabilirsiniz.

1AŞK18SENİ SAKLAYACAĞIM
2SANA HEP YENİDEN BAŞLAMAK İSTERİM (AKIL GÖZÜ)19YALIN
3BAHAR20BİR BİR
4AN21BEN DEĞLDİM
52=122HOŞCAKAL
6SENİ BULMAKTAN ÖNCE ARAMAK İSTERİM (AKIL GÖZÜ)23EGO
7YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ24ANAHTAR
8SANA EN ÇOK BEN YAKIŞTIM25ÇAĞRIŞIMLAR
9SEN SEN SEN26TENTATİON
10KADIN27BİR ADAM
11ÖZLEM28BİR ŞEYİN ADI
12LAVİNİA29TELAŞ
13DELİ KADINLAR GÜZEL SEVERLER30SISIYPHE
14ESKİSİ KADAR ÖZLEMİYORUM SENİ31BİLSEYDİ EĞER
15DARI (SEVMEK)32BENDEN SONRA MUTLULUK
16ADSIZ II (AĞLAMAK)33İMİŞ
17KALMAK TÜRKÜSÜ34Özdemir Asaf AŞK SÖZLERİ Sayfamız

Özdemir Asaf Aşk Şiirleri

AŞK

Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır bir güldürür;
Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.

 

Özdemir Asaf


AKIL GÖZÜ

Seni bulmakdan önce aramak isterim.
Seni sevmekten önce anlamak isterim.
Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de,
Sana hep hep yeniden başlamak isterim.

 

Özdemir Asaf


BAHAR

Baharda kışı, kışın da baharı özler insan.
Ne uzaksa onu özler.
Kavuşmak şart mı?
Boş ver!
Bazı şeyler yokken güzel…

 

Özdemir Asaf


AN

Gülüş bir yanaşım’dır bir öbür bir kişiye;
Bir’den iki kişiyi döndürür bir kişiye..
Anılarından kale yapıp sığınsa bile,
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.

 

Özdemir Asaf


2=1

Kim o, deme boşuna…
Benim, ben.
Öyle bir ben ki gelen kapına;
Başdan başa sen.

Özdemir Asaf


YALNIZLIK PAYLAŞILMAZ

Yalnızlık, yaşamda bir an,

Hep yeniden başlayan…

Dışından anlaşılmaz.

Ya da kocaman bir yalan,

Kovdukça kovalayan…

Paylaşılmaz.

Bir düşün’de beni sana ayıran

Yalnızlık

Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

 

Özdemir Asaf Şiirleri Yalnızlık Paylaşılmaz


SANA EN ÇOK BEN YAKIŞTIM

Ben sana hep üşüyordum,
Çünkü kıştım.
Nakıştım, bakıştım.
İnkar etmiyorum da bunu,
Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
Ve lütfen inkar etme;
Sana en çok ben yakıştım.

Özdemir ASAF


SEN SEN SEN

Ölebilirim genç yaşımda,
En güzel şiirlerimi söylemeden götürebilirim.
Şimdi kavakyelleri esiyorken başımda,
Sevgilim,
Seni bir akşam-üstü düşündürebilirim.

 

Özdemir Asaf Sen Sen Sen Şiir Kitabından bir kesit


KADIN

Bir kadının dudaklarında değildir aşk.
Bedeninde hiç değildir.
Aşk, kadının göz kapaklarındadır.
Kadın, göz kapaklarında saklar o adamı.
Ne kadar yanarsa yansın canı, ağlayamaz bazen.
Sımsıkı yumar gözlerini.
Adam hep orda kalır.
Kadın, asla bırakmaz adamı.
Kadın, asla vazgeçmez ondan.

 

Özdemir Asaf


ÖZLEM

Bir gece,
Gecede bir uyku..
Uykunun içinde ben…
Uyuyorum,
Uykudayım,
Yanımda sen.

Uykunun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,
Gecede ben…
Bir yere gidiyorum,
Delice…
aklımda sen.

Ben seni seviyorum,
Gizlice…
El-pençe duruyorum,
Yüzüne bakıyorum,
Söylemeden,
Tek hece.

Seni yitiriyorum
Çok karanlık bir anda…
Birden uyanıyorum,
Bakıyorum aydınlık;
Uyuyorsun yanımda…
Güzelce.

 

Özdemir ASAF

LAVİNİA

Sana gitme demeyeceğim.
Üşüyorsun ceketimi al.
Günün en güzel saatleri bunlar.
Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.
Yine de sen bilirsin.
Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,
İncinirsin.

Sana gitme demeyeceğim,
Ama gitme Lavinia.
Adını gizleyeceğim.
Sen de bilme Lavinia.

Özdemir Asaf Şiirleri Lavinia

DELİ KADINLAR GÜZEL SEVERLER

DELİ KADIN’lar dümdüz KADIN’lardır.
HİLE’ye HURDA’ya ihtiyaç duymazlar.
Sizden bir şey istediğinde,
hiçbir AYAK OYUNU’na ya da,
hesaplamaya gerek duymadan ister.
Bir şeyi RED’dettiğinde de,
bunu yine aynı DÜZ’lükte reddederler.
Öldür ALLAH, ikna edemezsiniz.
Çünkü sizin dünyanızın GÜCÜ,
onu İKNA etmeye yetmez.
Dedik ya; zaman mutlaka DELİ KADIN’ı haklı çıkaracaktır.
Para, pul, kariyer, kimlik, ulus, sınır…
Ev, mal, mülk vs. ile asla işi olmaz…
Bu açıdan ULUS’suzdurlar,
onları dünyanın neresinde görürseniz görün,
ŞIP diye tanırsınız..
Çünkü ne kahkahaları TUTSAK;
ne gözyaşları SINIR’lı,
ne arzuları MAHPUS,
ne öfkeleri PRANGA’lıdır.
Bu duygu durumlarından herhangi birini;
herhangi bir MEKAN’da,
kişi sayısı fark etmeksizin TAK.. diye önünüze koyarlar.
Sevecekse orta yerde SEVECEK’tir;
her şeyin içinde, herkesin içinde….
DÖVÜŞECEK’se de yine orta yerde…..!!

 

Özdemir Asaf

ESKİSİ KADAR ÖZLEMİYORUM SENİ

Eskisi kadar özlemiyorum seni,

Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda…

Adının geçtiği cümlelerde, gözlerin dolmuyor…

Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.

Biraz yorgunum…

Biraz kırgın…

Biraz da kirletti sensizlik beni!

Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama

“İyiyimler” yamaladım dilime.

Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,

Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni…

Gel diye beklemiyorum artık,

Hatta istemiyorum gelmeni…

Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.

Ara sıra geliyorsun aklıma, bana ne diyorum

Benim derdim yeter bana, bana ne!

Alıştın mı yokluğuna?

Vaz mı geçiyorum, varlığından?

Tedirginim aslında,

Ya başkasını sevsem?

İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem…

 

Özdemir Asaf

DARI (SEVMEK)

Sevmek

Nokta almaz

Çocuklar.

Sevmeye nokta koyan

Sınıfta kalır.

Onun,

Virgülleri vardır

Çocuklar.

Sevmek noktalanmaz;

O, noktadır.

Özdemir ASAF

Adsız II (AĞLAMAK)

Ağlama,

Ağlamak

Biraz öteye kaçmaktır.

Ağlamak,

Hüzünle anlaşmak,

Ve kucaklaşmaktır.

Ağlamak

Sığınmaktır ne olsa,

Avuç açmaktır

Uzak da olsa, yakın da olsa

Biraz onu öteye itmektir.

Kişinin en kolay mutsuzluğu

Ağlamaktır, geçiştirir umutsuzluğu.

Daha zoru var, susmak zor

Susmak bir ağaç, dallarında,

Susmak, ağlamaları da tutuyor.

Özdemir ASAF

KALMAK TÜRKÜSÜ

Daha gidilecek yerlerimiz var

Şu sohbetini dinler gideriz.

Coştukça şarkılar, türküler, sazlar

Rakı mı, şarap mı, içer gideriz.

Geçse de umudun baharı yazı

Gözlerde kalıyor yaşanmış izi

Kimseler kınamaz burada bizi

Ne varsa hesabı öder gideriz.

Söyleyecek sözü olan anlatsın

İsterse içine yalan da katsın

Yeter ki kendinden, bizden söz etsin

Yalanı doğruyu sezer gideriz.

Neler gördük neler bugüne kadar

Daha gidilecek yerlerimiz var

Bizi buralarda unutamazlar

Kalacak bir türkü söyler gideriz.

Sevgiye var olduk sevdik sevildik

Kavgalara girdik öldük, dirildik

Bir anlam fırını içinde piştik

Anlamlı güzeli sever gideriz.

 

Özdemir ASAF

SENİ SAKLAYACAĞIM

Seni saklayacağım inan

Yazdıklarımda, çizdiklerimde

Şarkılarımda, sözlerimde.

Sen kalacaksın kimse bilmeyecek

Ve kimseler görmeyecek seni,

Yaşayacaksın gözerlimde.

Sen göreceksin duyacaksın

Parıldayan bir sevi sıcaklığı,

Uyuyacak, uyanacaksın.

Bakacaksın, benzemiyor

Gelen günler geçenlere,

Dalacaksın.

Bir seviyi anlamak

Bir yaşam harcamaktır,

Harcayacaksın.

Seni yaşayacağım, anlatılmaz,

Yaşayacağım gözlerimde;

Gözlerimde saklayacağım.

Bir gün, tam anlatmaya…

Bakacaksın,

Gözlerimi kapayacağım…

Anlayacaksın.

Özdemir ASAF

YALIN

Her seven

Sevilenin boy aynasıdır.

Sevmek

Sevilenin o aynaya bakmasıdır.

 

Özdemir ASAF Şiirleri Yalın

BİR BİR

Seni bende, beni sende arıyorlar,

Beni senden, seni benden tanıyorlar,

Bir bir birim gibiyiz tümünün gözünde,

Yarımlarımızı bütün sayıyorlar…

 

Özdemir ASAF

BEN DEĞİLDİM

Bir akşamüstü pencerenden bakıyordun

Ağır ağır, yollara inen karanlığa.

Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.

Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya…

O geçen ben değildim.

Bir gece yatağında uyuyordun…

Uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.

Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,

Ve karanlıklar içindeydi odan…

Seni gören ben değildim.

Ben çok uzaktaydım o zaman,

Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya,

Artık beni düşünmeye başladığından

Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya…

Bunu bilen ben değildim.

Bir kitap okuyordun dalgın…

İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.

Genç bir adamı öldürdüler romanda.

Korktun, bütün yininle anlamaya başladın…

O ölen ben değildim.

 

Özdemir ASAF

HOŞÇAKAL

Siyah beyaz tuşlarında piyanomun,

seni çalıyorum şimdi,

çaldıkça çoğalıyorsun odada,

sen arttıkça ben kayboluyorum.

Seni doğuruyorum geceye,

adını koyuyorum aya bakarak,

her şey sen oluyor, her yer sen,

ben ölüyorum…

Sesini duyuyorum rüyalarımda,

gözlerimi kamaştırıyor ışığın,

rüzgar sen gibi dokunmuyor bana,

ben doğuyorum…

Duymak istediklerimi söylemiyorsun hiç,

dokunmuyorsun bana,

sen gibi bir şimşek çalkıyor,

tam kalbime düşüyor yıldırımı,

ben gidiyorum…

 

Özdemir ASAF

EGO

Son kadeh içilmiş

Son söz edilmişti

bir düşünce sardı hepsini..

bir hatıra

bir hırs

bir kıskançlık

bir yanıltı

bir kardeşlik

bir yanlışlık

bir kin

bir ümid,

bir şey…

İNSANA ait.

 

Özdemir ASAF

ANAHTAR

Konuşmak susmanın kokusudur.

Ya sus git, ya konuş gel, ortalarda kalma.

Yalan korkaklığın tortusudur.

Dürüst kaba ol, eğreti saygılı olma.

 

Özdemir ASAF Şiirleri Anahtar

ÇAĞRIŞIMLAR

Çok küçük bir yalanı

Çok büyük bir orantıda

Dinlediniz mi…

Çok büyük bir yalanı

Çok yalın bir doğrultuda

Söylediniz mi…

Gecikmiş bir gizlemi,

Birikmiş bir özlemi

Sakladınız mı…

Gelmeyecek bir gideni,

Olmayacak bir nedeni

Beklediniz mi…

Bir gerçeği erken,

Bir açlığı tokken

Anladınız mı…

Hep mi hep ölecekmiş gibi,

Hiç mi hiç ölmeyecekmiş gibi

Yaşadınız mı…

Yalanı sürmeye sürmeye,

Yanlışı görmeye görmeye

Saklandınız mı…

Doğruluğun yönünde,

Doğruların önünde

Aklandınız mı…

Ortamsız bir yaşamda,

Yaşamsız bir ortamda

Harcandınız mı…

 

Özdemir ASAF

TENTATİON

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç…

Sana diyeceklerim söylemekle bitmez

Yıllardır yaşamamdan çaldığım zamanlar

Adına düğümlendi.

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç…

Başka şehirleri özleyelim orada seninle

Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar

İkimize yetmez.

Özdemir ASAF

BİR ADAM

Korku dağlarının yürekçisi,

Ölüm denizlerinin kürekçisi;

Öyle suskun oturuyor şişesinin basında,

İçtiğinin hem hırsızı, hem bekçisi,

Onu kırmış olmalı yaşamında birisi.

Dinledikçe susması, düşündükçe susması…

Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi,

Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası.

 

Özdemir ASAF

BİR ŞEYİN ADI

Önce büyük büyük düşündüm.

Sonra büyük büyük yaşadım.

Ne varsa onlar aldı.

Şimdi bana küçük bir ölüm kaldı.

 

Özdemir ASAF

TELAŞ

Yaşamak değil,

Beni bu telaş öldürecek.

 

Özdemir ASAF Şiirleri Telaş

SISIYPHE

Seni öylesine düşündüm ki

Öylesine, yaşama’dan önce

Senden başka bir şey yok sanki

Ama nasıl da varsın derim sana

Düşüncelerimce

Seni öylesine buldum ki

Öylesine, kendimden fazla

Yalnız sensin gölgesiz

Ayrılmamacasına, yanımda…

Akların arasında karan,

Karaların ortasında aklınla

Öylesine istedim ki seni

Senden önce…

Öylesine, her şeyin içinde,

Öylesine dışında

Gün, gece

Seni öylesine yaşadım ki,

İnan…

Artık nereye baktığım belli değil,

Ne yaptığım belli değil,

Vardığım sonrasızlıktan

 

Özdemir ASAF

BİLSEYDİ EĞER

Bir şiir bir geceye değer,

Bir şiir bir uykuya değer,

Bir şiir bir uyanmaya değer,

Bir şiir bir sigaraya değer,

Bir şiir bir rakıya değer,

Bir şiir bir şarkıya değer,

Bir şiir bir türküye değer,

Bir şiir bir ağrıya değer,

Diye-diye…

Meğer.

 

Özdemir ASAF

BENDEN SONRA MUTLULUK

yaşamak bir an içinde

şair oldum baktım her şey yazılmış

ressam oldum gördüm her yer çizilmiş

seyyah oldum sordum dünya gezilmiş

hiçbir yerde YENİ bulamadım ben

öğrendiklerimin çoğunu dinlediklerimden

bildiklerimin çoğunu düşündüklerimden

unuttuklarımın çoğunu yaşadıklarımdan

yazdıklarımın çoğunu unuttuklarımdan çıkardım.

en uzun hep kendimle konuştum

başkalarına hep kısa yazmak istedim

ne kendim dinledim ne başkaları

unutmayın ki yaşam öldüresiye güzel değildir

yalan ölümden daha çok yitirir yaşamı

saklamak düşürür ağır ağır

insanın düşeceği en alçak ortamı

sözden korkmak, korkup susmaktır

şairler şiirlerinde yaşamaz

ulu yalnızlıklarında düşünür

“yalnız seni sevdim, seni yaşadım”

nasıl bir sevgidir bu, bilmiyorlar ki!

“dün yine günümüz geçti beraber

ölürsem yazıktır sana kanmadan”

çok şey var, olmakla olmamak arasında

var oldum öyle anlar oldu ki

var olmamak içindim kimi zaman

insan bir sonuç değil bence

sürekli bir yaşamadır

kısaca; sonuç varsa o insandır

benim bahçem yoksuldu

iki dala bir yaprak düşerdi ağaçlarımdan

kuşlarım ödünç alırdı kanatlarını

işlerinden yorgun dönen arkadaşlarından

parçalar çıkarıyor kocaman romanlardan

deyimler, bulgular, şiirlerden dizeler…

doğa yenilenirken yinelenir

gene papatya, gene gül, gene kayısı

toplum yinelenirken yenilenir

yarısı dündedir, yarındadır öbür yarısı

sevmek noktalanmaz

o, noktadır

bilim gitmeli bilenden bilmeyene

varlıklı olmalı bilen

karanlığı delen ışıklar gibi

hep gülmeli öğreten

seninle ölmek varken

onunla yanlış yaşamak

ben her şeyi bileceğimi bilirdim de

seni unutmasını bileceğimi bilmezdim

ahmaklığa alınyazısı demek

alınyazısına bir ahmaklık çizgisi çizmektir

benim gücümdür bunları saran

bende bitmedikçe bende başlamayan

sakladığım sensin

yaklaşmak yarıyı geçtikten sonra başlar

eskisinin dışında yenisinin içinde

gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu

gelmemen benim büyük yalnızlığımı doldurdu

yitirmek korkusunu göze almak

sevmeye eşit bir davranıştır

bir ev, küçülür, büyür öbür evlerle

oysa içinde ilk akla gelen yaşamaktır

yaşanılır diye düşünürken düşüncelerle

ölünür, beraber sevgilerle

büyümek en güçlü düşmesidir insanın doğadan

denizlerden geçerim, dosttan geçmem

değil onun iyiliğinden, fenalığından geçmem

onun yolundan değil, kendi yolumdan geçerim

dost yok biliyorum ama, aramaktan geçmem

anı yazmak ya da anlatmak

bir savaş sürerken

eski bir savaşı anlatmak gibi bir şeydir

 

Özdemir ASAF

İMİŞ

Ben bir ayna idim

Baktılar, baktım

Gördüler, baktım,

Baktılar, gördüm.

Ne düğünler, ne doğumlar,

Ne ölümler gördüm.

En çok yalanlara oldum.

Kırdılar,

Kırıldım artık.

Ben bir ağaçtım

Baltalandım.

Yonga yonga yongalandım,

Yongalarda yandım,

Mangallarda, sobalarda,

Yangınlarda yandım.

Budaklarla budaklandım,

Cilalandım, boyalandım.

Yaktım, yandım,

Yaktılar.

Yandım artık.

Ben bir çağlayandım

Bir ırmağa aktım,

Irmak oldum

Bir dereye vardım

Dere oldum

Bir nehire vardım,

Nehir oldum

Bir denize vardım.

Hep baktılar..

Aktım artık.

Özdemir ASAF

Umarım Özdemir Asaf Şiirleri yazımızı beğenmişsinizdir.

Bizi Facebook, Twitter, Instagram, Google+, Pinterest ve  Youtube hesaplarımızdan takip ederek bize destek olunuz.

Siz de en sevdiğiniz Özdemir Asaf Şiirleri ve aşk şiirleri, kısa şiirleri yorumlar kısmına ekleyin, paylaşalım.

Yazımızı Değerlendirebilirsiniz
[Toplam: 59 Ortalama: 4]

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here